Euskera hobetzen II
EZER, INOR
Ø ezer 1. Gogoan izan ezezko esanahia izateko 'ez' behar duela.
—Zer nahi duzu? —Ezer. Ez dut ezer hartuko*
—Zer nahi duzu? —Ezer ez. Ez dut ezer hartuko.
ezer 2* Kontuz kalkoekin, mailaketa adierazteko 'batere' erabiltzen baita.
Filma ez zitzaidan ezer gustatu*
Filma ez zitzaidan batere gustatu.
Goiz jaikitzea ez zait ezer kostatzen*
Goiz jaikitzea ez zait batere kostatzen.
Ø inor. Gogoan izan ezezko esanahia izateko 'ez' behar duela.
—Nor ikusi duzu? —Inor. Ez naiz etxetik atera*
—Nor ikusi duzu? —Inor ez. Ez naiz etxetik atera.
inor gutxik (inork gutxik*). Esamolde honetan, 'inor' hitza ez da deklinatzen.
Inork gutxik ulertzen du zertarako balio duten*
Inor gutxik ulertzen du zertarako balio duten.
Berria. Estilo liburua
Ipuina
—Zer dun maitea? —galdegiten dio osabak.
—Amak gatu-humeak oso hil ditu.
—O gaiztoa! Eta hik begiratu nahi hituen?
—Ez, nihauk hil egin nahi nituen
Jon Mirande
«Humore beltzaren adibideak», Egan, 1960, 3-6. Jon Mirande, Gauaz parke batean: ipuin izugarriak
Euskara hobetzen III
ErantzunEzabatuEuskaltzaindiaren arauak
28. Aditzoinen forma
Salbuespenak salbuespen, honela laburtu daiteke araua [28. araua]:
a) Partizipioa -tu (-du) amaitzen bada, hura kenduta:
hartu > har;
bazkaldu > bazkal;
belztu > beltz (*belz);
zehaztu > zehatz (*zehaz);
hustu > huts (*hus)...
Izenetik, izenondotik eta adberbioetatik sortutako aditz eratorria denean, partizipioaren forma ere onartzen da aditzointzat: ume/umetu, eder/edertu, urrun/urrundu, huts/hustu...
b) Partizipioa -i formaz amaitzen bada, hura kenduta:
etorri > etor,
erosi > eros,
irakurri > irakur,
utzi > utz...
Salbuespenak: aditz-izena -tze izanik, haren aurrean -i- badago (jaikitze, jalgitze, etsitze, bizitze, aritze...), -i- hori ez da galtzen (*jaik, *jaig, *ets, *biz, *ar...> jaiki, jalgi, etsi, bizi, ari...).
Itxi eta etsi aditzek beti berekin eusten diote -i horri:
*itx ezazu > itxi ezazu,
*ez dezagun ets > ez dezagun etsi (Ez hala, ordea, etsi aditzetik eratorritako aditzek —alferretsi, askietsi, baietsi, balioetsi...—, arau nagusiaren arabera jokatzen baitute). Iritzi eta eutsi aditzetan bi aldaerak onartzen dira.
c) Badira -t bukaera duten aditzoin gutxi batzuk: laket/laketu, ausart/ausartu, bat/batu, oroit... (aditz eratorriak dira, oinarrian -t dutenak); ezagut, lant/landu, lot, ohart/ohartu... (literatura-tradizioan hala ageri izan direnez, hala onartu dira).
d) Gainerakoen aditzoinak eta partizipioak berdinak dira: egon > egon, laga > laga, hil > hil, eho > eho...
ESTILO-AUKERAK. Bi dira behinenak:
1. Ahaleran, aginteran eta subjuntiboan, zein erabili behar da: aditzoina ala partizipioa (etor/etorri)? Euskaltzaindiaren arauak ez du beharkizunik sortzen, biak dira zuzenak, baina euskara batuan, bateko eta besteko tradizioa kontuan izanik, aditzoinaren (etor zaitez, ekar ezazu) aldeko joera da nagusi. Euskal Gramatika Laburra: Perpaus Bakuna (379. or.) liburuan, berariaz dago esana: “Euskaltzaindiaren gomendioa aditzoina erabiltzea da”. Esan beharrekoa da, hala ere, Hegoaldeko idazle, argitaletxe eta komunikabide batzuek partizipioa erabiltzen dutela sistematikoki.
2. Aditz eratorrietan (gazte/gaztetu, elkar/elkartu, zehatz/zehaztu), aditzoinak bi forma dituenean (-tuduna eta -tu gabea), zeinen alde egin behar da? Horretan ere Euskaltzaindiaren arauak ez du beharkizunik sortzen, eta ez du ez hobespen ez lehenespenik eman. Nolanahi ere, euskara estandarrean, -tu/-du forma osoa idaztearen aldeko joera ari da nagusitzen Hegoaldean: gizenDU dadin, lodiTU daiteke, gauzaTU dezagun, etab.